اگرچه آمار دقیق و تفکیکشدهای از نرخ بیکاری و مشارکت اقتصادی زنان در شهرستانهای سقز و بوکان در دسترس نیست، اما شاخصهای اقتصادی در سطح استانی، تصویری از فشار معیشتی موجود ارائه میکنند. بر اساس اعلام مرکز آمار ایران در بهار ۱۴۰۵، استان کردستان با شاخص فلاکت بیش از ۱۱۱ درصد و آذربایجان غربی با شاخصی حدود ۱۰۴ درصد، در میان استانهای دارای بالاترین میزان شاخص فلاکت قرار داشتهاند.
وقتی بحران وارد بازار کار میشود، ممکن است زن شغلش را از دست بدهد، مدتی دنبال کار بگردد و بعد اساساً از جستوجوی کار خارج شود یعنی بیکاری مضاعف زنان؛ یکبار بیکاری از شغل و بار دوم حذف تدریجی از بازار کار
یک کارشناس بازار کار میگوید: مردانه شدن خروج از بازار کار به یک چالش جدی تبدیل شده است؛ زیرا این موضوع مستقیماً معیشت و سفره خانوار را تحت تأثیر قرار میدهد. در دورههای گذشته، معمولاً زنان و اشتغال غیررسمی نقش ضربهگیر شوکهای بازار کار را داشتند و در زمان بروز بحران، نخستین گروهی بودند که از بازار کار خارج میشدند. اما اکنون این وضعیت تغییر کرده و دامنه آن به اشتغال رسمی و نیروی کار مرد نیز رسیده است.
فعال صنفی زنان کارگر، با دست گذاشتن روی ریشه بحران ناامنی شغلی، میگوید: هر صبح هزاران زن سرپرست خانوار، پیش از آنکه نگران ساعت ورود به محل کار باشند، نگران این هستند که آیا فردا نیز شغلی خواهند داشت یا خیر.
زنان موتورسوار را در خیابان نمیتوان نادیده گرفت. به ویژه آنهایی که یک باکس هم پشت موتورشان گذاشتهاند و به عنوان پیک موتوری مشغول به کارند و از همین مسیر درآمدزایی میکنند. زنانی که در خلال تمام محدودیتها، موتور را به ابزار استقلال خود بدل کردهاند و با وجود سختی کار، درآمدزایی میکنند.
براساس گزارش جدید مرکز آمار ایران، از هر ۷ زن جویای کار، یک نفر موفق به یافتن شغل نمیشود، درحالیکه این نسبت برای مردان حدوداً یک نفر از هر ۱۶ نفر است.
مقابله با آزار جنسی در محیط کار نیازمند یک مجموعه سیاستهای هماهنگ، هدفمند و چندسطحی است. برای پیشگیری موثر، ابتدا باید قوانین روشن و الزامآور داشته باشیم؛ قوانینی که علاوه بر تعریف دقیق آزار، پیامدها و مجازاتهای مشخص را نیز ارائه دهند.
مرکز آمار در آخرین گزارش خود از کاهش نرخ بیکاری به ۷.۴ درصد خبر داد، نرخی که در تمام سالهای پس از جنگ، بهترین رقمی است که برای شاخص بیکاری به ثبت رسانده است.
مرکز آمار ایران در پاییز ۱۴۰۳ پرده از واقعیتی هولناک برداشت: ۷۱ درصد بیکاران تحصیلکردهٔ کشور زنانند، رکوردی که حتی از دوران پاندمی کرونا نیز عبور کرده است. این در حالی است که نرخ بیکاری مردان ۶ درصد و زنان ۱۴ درصد گزارش شد
با افزایش عدد اشتغال زنان، صرفاً شاهد افزایش تعداد قراردادهای سفید، حقوقهای پایین و فرسودگی روحی هستیم؛ نه ارتقای جایگاه اجتماعی زنان. این شکل از مشارکت، نه افتخارآفرین است، نه نشانه برابری. این فقط نقابیست که تبعیض و اجبار را پشت «حضور فعال زنان» پنهان کرده است.
کد خبر: ۳۰۵۸۵۸ تاریخ انتشار : ۱۴۰۴/۰۳/۱۶
گزارش اقتصاد ۲۴ به مناسبت یکم مه، روز جهانی کارگر؛
سطح حداقل دستمزد در کشورهای خاورمیانه و شمال آفریقا در مقایسه با رویههای بینالمللی چندان بالا نیست، علیرغم آن که چند کشور (مراکش، کرانه باختری و غزه و جیبوتی) در مقایسه با میانگین جهانی، سطح بالایی را تعیین کردهاند. مهمتر از آن، در بسیاری از کشورهایی که حداقل دستمزد برای کارگران بخش خصوصی اعمال میشود در چند سال گذشته آن را اصلاح نکردهاند.
بنابر «گزارش جهانی شکاف جنسیتی سال ۲۰۲۴» مجمع جهانی اقتصاد که بر اساس شاخص جهانی شکاف جنسیتی سالانه منتشر شده است، در میان کشورهای خاورمیانه، وضعیت ایران تنها از کشور سودان بهتر است. در مقایسه با کشورهای دنیا هم وضعیت ایران در زیرشاخص برابری اقتصادی تنها از بنگلادش و سودان بهتر است؛ اما در زیرشاخص نرخ مشارکت نیروی کار وضعیت ایران تنها با ۲۰.۱ درصد از همه بدتر است.
یکی از بزرگترین گرفتاریهای نظام اداره کشور ما این است که میخواهد مسائل را مورد به مورد رسیدگی کند و در تمام این کوششها هم شکست خوردهایم. یکی از بارزترین و غم انگیزترین آنها، مساله تصمیم گیری درباره نرخ ارز است. در ادبیات توسعه گفته میشود مساله ارز و نرخ آن، از دریچه سطح توسعه با نگاههای خرد و کلان زمین تا آسمان فرق میکند، اما در نگاه توسعهای باید مساله ارز را به صورت میان رشتهای و در کادر تغییر اعتلابخش دیده شود.
با وجود جمعیت زیاد زنان تحصیل کرده اما تعداد کمتری از آنها جذب بازار کار میشوند، این وضعیت در رده مشاغل مدیریتی بیشتر است، طوریکه بهگفته سخنگوی دولت میان ۵ هزار منصب مدیریتی ۵۰ زن هم وجود ندارد. بهنظر میرسد قوانین و مسائل فرهنگی دست به دست هم دادند تا مانند سقفی نامرئی مانع پیشرفت شغلی زنان شوند.
یک جامعه شناس گفت: میزان مشارکت زنان در نیروی کار در سال ۲۰۲۳ در ایران ۱۴.۴ درصد بوده است. در حالی که در جهان میزان مشارکت زنان در نیروی کار ۴۸.۷ درصد بوده است. در کشورهای غرب آسیا و شمال آفریقا هم ۱۹ درصد بوده است.
آمارهای جهانی نشان میدهد که یکسوم زنان در طول زندگی خود نوعی از خشونت جسمی یا جنسی را تجربه میکنند. افغانستان، ترکیه و ایران، بالاترین آمار خشونت علیه زنان در خاورمیانه را دارد